Probleem 1 opgelost, maar het grootste probleem was dat er om 12 uur geen einde meer kwam aan het slaan. Maar waarom gebeurde dat? Hoe weet een klok eigenlijk hoevaak hij moet slaan?

In tegenstelling tot Franse uurwerken, die makkelijk “van slag” raken, heeft een Engels uurwerk een zogenaamd repeteer mechanisme. Het komt er op neer, als het bijna tijd is om te gaan slaan, zo’n 4 tot 5 minuten ervoor wordt er een staafje opgetild, en valt er een zogenoemde zaag naar beneden. Deze komt tegen een plaatje aan in de vorm van een slakkenhuis die op de uur-as gemonteerd is. Ieder uur heeft zijn eigen diepte, 1 uur, 1 slag, en dus ondiep, 12 uur, 12 slagen en dus diep. Op de foto zie je hoe dat eruit ziet.

De zaag heet zaag omdat ie, je raad het al, eruit ziet als een zaag. Iedere keer dat het slagwerk 1 rotatie maakt, 1 keer de bel laat luiden, neemt een klein schoepje het zaagje 1 tandje mee terug naar de oorspronkelijke positie. Als de zaag in de oorspronkelijke positie terug is blokkeert deze hetzelfde rad, en stopt het slagwerk met draaien. Maar in dit geval viel de zaag veel te ver naar achteren. Daardoor kon het schoepje het eerste tandje van de zaag niet oppikken, en dus draaide het slagwerk zonder stoppen.

De oplossing was heel eenvoudig. In eerste instantie was het een kwestie van de zaag beter afstellen. Om 12 uur viel de zaag over grotere afstand, en dat was voldoende om langs het slakkenhuis af te schieten. In plaats van netjes ertegenaan te vallen. Dus het steeltje van de zaag onder een betere hoek buigen. Daarna het steeltje opnieuw vast solderen.

Maar hoe voorkom je dat dit in de toekomst ooit nog een probleem wordt? Door ervoor te zorgen dat de zaag nooit meer te diep kan vallen. Zie de volgende foto’s voor de elegante oplossing.